วันอังคารที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2554

แสงจันทร์



คิดถึง..คิดถึงเธอรู้ไหม๊
ห่างกันไกลแบบนี้มันเหงา
นั่งมองฟ้าในคืนมืดไม่มีดาว
โอ้ !..แม่เจ้า...นั่งมองดาวเพียงลำพัง



คิดถึงน๊ะ..คิดถึงเธอคนดี
โทรหาบางชิ..โทรหากันสักครั้ง
เธอก็รู้ว่าตัวฉันไม่มีสตางค์
คิดถึงเธอจัง..คิดถึงเธอจังเลย*-*
******************** ใกล้ต้นเริ่มต้นสู่หน้าหนาวแล้วซินะ

ต่อไปนี้ฉันคงมีเวลาเขียนจดหมาย

จะฝากใส่ซองน้อยน้อยร้อยกลอนด้วยหัวใจ

ฝากส่งทางไปรษณีย์ช่วยส่งไปถึงเธอ


หากคืนนี้มีดาวบนฟากฟ้า

จันทราส่องแสงสว่างไสว

คืนเดือนแรมจันทร์เสี้ยวบนฟ้าไกล

โอบล้อมไว้ด้วยหมู่ดาวช่างสวยงาม ********
*****
**********
ากฟ้า...แบ่งชั้นกั้นฟ้า
แบ่งห้วง...เวลาความคิดถึง
แบ่งรักแบ่งใจคำนึง
จะพึงแบ่งข้างอย่างไร

.............
ตื่นเช้า เพียงหัน มองฟ้า
สุริยา งามงด สดใส
คือความคิดถึงจากใจ
คือความห่วงใยจากรัก

.............
ก่อนนอนเพียงหันมองฟ้า
ดาราจันทร์ฉายคล้ายสลัก
ดวงแดแท้จริงพิงพัก
ทอถักจากใจให้เธอ

............

ตราบฟ้ายังมีตะวัน
ภายในใจฉันมั่นเสมอ
ความรัก...คิดถึง...ที่เจอ
เพียงเผลอ มองฟ้า ท้าตะวัน

ส่งคนดีเข้านอน

ฝากหมู่ดาว..ในรัตติกาล..แสนเหงา
ฝากดูแลเขา...ให้ข้ามผ่าน..คืนเหน็บหนาว
ฝากสายลม...รับฟัง..ทุกเรื่องราว
และฝากลบ...ความเหงาที่แสนยาว..ในหัวใจ

..ขอเถอะนะ...จันทรา..
ดูแลเธอ...จนกว่า..จะหลับใหล
คำขอ..เพียงนิด...จากคนไกลไกล
ที่ทำได้...แค่ห่วงใย..ไกลไกลเธอ

..ขอให้คนที่แสนดีของฉัน..
หลับฝัน...อย่ามีความสุข..เสมอ
ขอสรรพสิ่ง...ต่าง-ต่าง..โปรดดูแลเธอ***


แม้คนที่เธอฝันเพ้อ...ไม่ใช่ฉัน..ก็ตาม**
************ ดวงตะวันจรด ณ ขอบฟ้า
หมู่เมฆ ถูกพัดพาที่ละน้อย
กลิ่นอายความเหงา เข้าสวมรอย
และก็ปล่อยหัวใจ ตามสายลม

พัดพา...ไปอีกฝั่ง
ความรู้สึกความหวังผสานผสม
กระซิบรักเบา - เบา ผ่านสายลม
ให้มันเป็นผ้าห่มยามเธอนอน

ฝันดีนะ...คืนนี้
ปล่อยหัวใจที่มีให้พักผ่อน
คอยรับฟังกวีสั้นก่อนเข้านอน
ลองสัมผัสความอาทร จาก...ใคร

หลับฝัน...ให้สบาย
พรุ่งนี้ ตอนสาย - สายของวันใหม่
ค่อยตื่นมารับไออุ่น สู่ใจ
และสัมผัส ว่า"ใคร"...อยู่ข้างเธอ**
**************** นคืนที่ท้องฟ้าไร้ดวงดาว
ทุกเรื่องราวของเราเป็นแค่ฝัน
อยากบอกเธอว่ารักนะคนผูกพัน
แม้อาจเป็นแค่ฝันที่ไร้สิ้นหนทาง

ก่อนจะหลับตาลงนอนในคืนนี้
ขอใช้ทุกนาทีบอกหัวใจที่อ้างว้าง
ว่ามีใครหนึ่งคนยืนอยู่ริมสุดของปลายทาง
เพื่อให้หัวใจที่บอบบางดวงนี้ได้หลับฝันดี



ความรักเหมือนกระจกบางใส
บอบบางจนน่าหวั่นใจ...ก็เท่านั้น
รับรู้การมีอยู่ของกันและกัน
เธอเลือกที่จะเชื่อมั่น...หรือหวั่นใจ


ห่างไกลหลายองศา
สักวันนึง ยังอาจมาชิดใกล้
แค่กระจกบางๆขวางกั้น หวั่นอะไร
ถ้าเรามีสายใย ที่เชื่อมกัน


ไม่จำเป็นต้องคาดหวังสิ่งใด
ให้ทุกอย่างเป็นไป...ตามแต่ใจเท่านั้น
รักษา ตัวเองดีๆนะ คนสำคัญ
เราจะก้าวไปด้วยกัน...ดีกว่าถูกขวางกั้นด้วยรอยร้าวในใจ****

******************************************
เธออยู่แห่งใดใต้ผืนฟ้า
ความคิดถึงกำลังไปหา ในคืนนี้
ให้รักโปรยหล่น ยามราตรี
ขอให้ฝันดี....นะคนไกล
******* ฝากดาวน้อยบนฟ้า
ไปห่มผ้าให้เธอนะคนดี
ฝากก้อนเมฆปุกปุยก้อนนี้
ไปเล่นดนตรีกล่อมเธอฟังก่อนนอน

ฝากสายลมพัดไหว
หอบความห่วงใยให้เธอหนุนแทนหมอน
ฝากหัวใจไว้ในบทกลอน
ยามหลับนอนหวังเธอคงฝันถึงกั********************************

ขอให้เธอโชคดี

จะหลับตาภาวนา ด้วยคำขอธรรมดา
ใครคนนั้นบนท้องฟ้า ช่วยบันดาลพรลงมา
ขอให้เธอ เจอแต่ความโชคดี

ให้เธอนั้นสบายกาย บวกกับความสบายใจ
ตื่นขึ้นมามีเวลา ให้ตัวเองหัวเราะได้
อยากให้เธอ เจอแต่ความโชคดี

*เพราะว่าความสุขของฉัน
มันเกิดจากที่เธอนั้น มีความสุขอยู่ทุกที

** เลยต้องขอให้วันนี้ฝนไม่ค่อยตก ขอให้วันนี้ฟ้าอากาสดี
ขอให้ช่วงเวลาที่เธอเดินผ่านฉันวันนี้ เธอกำลังยิ้มอยู่
ขอให้วันนี้เธอมีความสุข ขอแค่วันนี้ฉันได้เฝ้าดู
ก็เพราะช่วงเวลาที่เธอยิ้ม เธออาจยังไม่เคยรู้
ว่ามันดีซักแค่ใหน กับหัวใจของฉัน

ให้วันนี้ได้เจอเธอ ให้พรุ่งนี้ยังพบเธอ
อีกกี่วันก็ได้เจอ เธอคนนี้อยู่เสมอ
เพราะว่าเธอ เธอคือความโชคดี


ไดอารี่ของฉัน






*ไดอารี ของฉัน*
*ไดอารี่...........ความ...........หมาย.........ใน.....ใจ....*

*แล้วแต่ใจๆจะคิดเอาๆก่อนหน้าก็ไม่ได้ปล่อยใจ*

*แต่ตัวคงไม่ปล่อยแน่ๆ......จากวันนั้นถึงวันนี้กำลังเขียนนี้*
ก็อย่างเข้า2ปีคงถึงนะ.......

ที่ฉันใช้ชีวิตเพียงลำพัง

แล้วความรู้สึกไม่สึกมีเป็นความรู้สึกอัดแน่นๆ

ที่ทำทุกอย่างเหลวไหลสิ้นดีและความคิดไม่มีกังวลเลย

บาปบุญคุณโทษนั้นกำกำลังไล่ชำระฉันที่ละขั้น

ให้ถึงที่สุดที่ฉันเคยทำหรือสร้างไว้ตั้งแต่ชาติที่แล้ว
หรือชาตินี้ที่คิดไม่ออก

แต่ก็ยอมรับเต็มที่ที่เกิดขึ้น

แต่อัดแน่นกับสิ่งใกล้คาดคิดว่าได้เกิดขึ้นกับฉัน

มันคือคนๆคนหนึ่งในการกระทำสติไม่มี

แต่สุดแล้วแต่ใครทำอะไรก็รับไปตามสิ่งที่ทำ

บาปบุญคุณโทษมีเพราะฉันทุกวันนี้เวลาฉันทุกข์

ใครเห็นใครมาให้กำลังไม่มีแต่ไม่ต้องการให้ใครเข้ายุ่งเกี่ยวอีกแล้วและไม่ต้องการหาเรื่องใส่ใจ
ใส่ตัวให้ช้ำใจช้ำกายอีกแล้วค่ะ
เพราะมันทรมานทุกข์
อ่างว้างปล่าวเปลี่ยวบ้าางในบ้างครั้งก็หายไป
แต่ไม่ต้องต้องที่จะทุกข์ใจต่อไปอีก

และความพึงพอใจของเราไม่มีของใครที่เรายอมรับว่ามีใจๆ

แต่ทุกข์นั้นอาจมากกว่าใจสงสารหัวใจ
ไม่อยากให้ใจเจ็บอีก

เคยเตือนคนอื่นๆว่าอย่าเป็นคนมักมากและกระล่อนไปเรื่อย***

แล้วจะลำบากตอนมีอายุได้ใช้คนเดียวเพราะเปลี่ยนไปเรื่อย

แต่เราซื่อตรงไม่ได้เหลวตอนที่รวมร่วมกันแต่กับโดนๆ

โดนทอดทิ้งไม่มีความหมายไม่มีความผูกพันธ์สักนิดนึงๆ

นั่นไงคือจำอัดแน่น
ฝังใจ
ชื่นชมสมบัติของคนอื่นแต่ทิ้งคนเคยอยู่ร่วมกันไปอย่างไร้ความ
หมาย
ความผูกพันธ์ไม่มีใจๆเป็นเรื่องของใจใจใครก็ใจมันแต่
เราไม่ลืมในการกระทำทั้งหมด??
และสำหรับใจเราไม่มีชื่อนั้นอีกต่อไปๆๆ

วันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2554

วาทะๆคำคม



ยึดถือความอ่อนโยนและอ่อนน้อม
แม้ใครจะหาว่าเป็นความอ่อนแอ
แต่ก็ทําให้ชีวิตดํารงอยู่ได้อย่างงดงามเหนือความแข็งกระด้าง
(zen)

ในท่ามกลางความตาย มีชีวิต
ในท่ามกลางความไม่จริง มีความจริง
ในท่ามกลางความมืด มีแสงสว่าง
(มหาตมะ คานธี)


โกวเล้ง....กล่าวว่า

ตัวเม่นมีแต่หนาม ไม่มีขน เมื่อถึงฤดูหนาวได้แต่เคลียคลอกันหาความอบอุ่น และมักทิ่มแทงถูกอีกฝ่ายหนึ่ง ... .. "พวกเราแม้พึ่งพิงกัน มาตรแม้นไม่หนาวแต่ก็เจ็บปวด ไม่พึ่งพิงกัน แม้ไม่เจ็บปวด แต่ก็เหน็บหนาว" นี่เป็นคำกล่าวชนิดหนึ่ง ... .. "พวกเราพึ่งพิงกัน แม้เจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหน็บหนาว ไม่พึ่งพิงกันแม้หนาวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เจ็บปวด"นี่เป็นคำกล่าวอีกชนิดหนึ่ง
(จับอิดนึ้ง 2512)


เรื่องประการหนึ่งมักมีอยู่หลายด้าน หากครุ่นคิดไปในทางที่เลวร้าย เท่ากับทรมานตัวเอง ดังนั้น หากประสบเรื่องที่ผิดพ้องหมองใจ สมควรปลงให้ตกหาทางสืบสาวด้านที่สว่างไสว ..มิว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ทรมานผู้อื่น ทั้งยังไม่บังควรทรมานตนเอง
....................ในใต้หล้า ไม่มีเรื่องงามเพียบพร้อม และก็ไม่มีเรื่องชั่วร้ายสุดยอด ความล้มเหลวแม้ไม่ดีงาม แต่ความล้มเหลวก็คือรากฐานของความสำเร็จ ความสำเร็จแม้เลิศเลอ แต่มักทำให้ผู้คนยโสถือดี จากนั้น ความล้มเหลวก็อุบัติตามมา
(วีรบุรุษสำราญ2514)


แต่ละคนมีชีวิตในโลก ต่างยากยิ่งจะไม่เป็นกระพรวนของผู้อื่น และในตัวคนเขย่ากระพรวน ก็มิแน่ว่ามีเชือกเส้นหนึ่งพันธนาการไว้กับมือผู้อื่นด้วย
(ฤทธิ์มีดสั้น 2511)


มิว่าผู้ใด ต่างสมควรตำหนิตัวเองให้สำเร็จเสียก่อน จึงตำหนิผู้อื่นได้ มิเช่นนั้น แสดงว่าคนผู้นั้นอย่างมากเป็นเพียงทารกใหญ่ ที่ยังไม่รู้ความเท่านั้น
(ผู้ยิ่งใหญ่ 2514)



คนผู้หนึ่ง ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ก็อดกระทำเรื่องที่ตนเองไม่ต้องการกระทำไม่ได้
(พญามังกรเจ็ดดาว 2521)


หากไม่รู้จักรสชาติของความเศร้ารันทด ไหนเลยจะเข้าใจแก่นแท้ของความร่าเริงสุขสันต์ ไหนเลยจะมีความรักถนอมชีวิต
(ไม่มีน้ำตาวีรบุรุษ 2521)

**ดื่มสุรากับผู้รู้ใจ พันจอก น้อยเกินไป ... ..... สนทนาไม่ถูกคอ .. .. ครึ่งคำ ก็มากเกิน......
**
การพูดความจริง แม้ทำร้ายคน ...แต่ยังไม่เจ็บปวดเท่าการหลอกลวง*-*

วันพุธที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

รวมกลอนรักและชีวิตสร้างสรรค์


*-*ให้คิดถึงเพียงใดใจจะขาด*-*
ก็มิอาจไปตามความคิดถึง
ห้ามมาหาแต่อย่าห้ามความคะนึง
จะดื้อดึงโดยถ้อยร้อยรำพัน

คิดเสมอเมื่อใจใฝ่ถึงเขา
สายตาเศร้าเฝ้าเตือนว่าเหมือนฝัน
แววอาวรณ์อ่อนหวานผสานกัน
เหมือนจำนรรจ์จำนนท้นอาลัย

จะตัดพ้อต่อว่าประสารัก
ใจก็ทักท้วงห้ามตามวิสัย
จงมองตาตาจะเตือนว่าเหมือนใจ
ถ้าแจ้งได้ก็จะแจ้งไม่แฝงเงา

รู้ทั้งรู้ว่ารักจักให้ทุกข์
ใจยังรุกเร้าหลอกให้บอกเขา
ช่างไม่เข็ดหรือไรนะใจเรา
*-*เขามีเจ้าของแล้วในแววตา*-*.

*************************************
.

    ลำนำแห่งเจ้าพระยา...

    พิณสายรุ้งร่ายประเลงเพลงความหลัง
    แม่ปิงวังยมน่านผสานสาย
    พรมวารีดุริยางค์หลั่งระบาย
    เล่านิยายยืดยาวเจ้าพระยา

    สร้างสายทิพย์ชโบมไทยให้ชื่นฉ่ำ
    สร้างสายธรรมค้ำจุนบุญรักษา
    สร้างสายธารอุดมทัศน์เอื้อศรัทธา
    สร้างชีวาวิญญาณธารอารมณ์

    มิ่งมหาวารีแห่งชีวิต
    เนรมิตวานชื่นและขื่นขม
    กระแสธารมารดาค่าน้ำนม
    กระแสตรมน้ำตาค่าความรัก

    กำจรเอื้องเมืองแม่แควสี่สาย
    มากำจายเจ้าพระยามหาศักดิ์
    ร่ายลำนำน้ำใจไม่ผ่อนพัก
    อาณาจักรธารพระจันทร์นิรันดร

    ขวัญเจ้าเอยเจ้าพระยาขวัญหล้าแหล่ง
    ชื่นบานแข่งขวัญฟ้าอ่าอัปษร
    เชิญขวัญชมชื่นใจในสาคร
    ฟังเพลงกลอนกล่อมขวัญบรรเลงลอย

    ลมเมื่อร้อนโรยมาจากนาข้าว
    ฉ่ำเนื้อสาวสไบกรองทองสายสร้อย
    เสียงขลุ่ยตามลำน้ำค่ำคืนคอย
    ให้เคลิ้มคล้อยปล่อยใจไปถึงดาว

    เพชรน้ำฝนหล่นแล้วแก้วปรากฏ
    หวานยิ่งรสผื้งรวงแห่งทรวงสาว
    ระเอิบเอมอิ่มหวังยั่งยืนยาว
    เริ่มเรื่องราวรังรองของชีวี

    เพลงเรือรักเรือเร่จะเห่หาว
    โอ้ลมหนาวเจ้าพระยาฟ้าเปลี่ยนสี
    ดาวเดือนต่างดวงตาในราตรี
    ลอยนทีประทีปทิพย์กระพริบพริ้ม

    ลำนำแห่งเจ้าพระยานี้อาถรรพณ์
    กล่อมชีวันหวั่นไหวให้เอิบอิ่ม
    ระลอกน้อยลอยพยักเหมือนลักยิ้ม
    ประทับพิมพ์พักตร์แทนแผ่นดินไทย

    เจ้าพระยาคือนิยามแห่งความรัก
    อาณาจักรศักดิ์ศรีที่ฝันใฝ่
    ลัญลักษณ์ลำน้ำแม่น้ำใจ
    รวมอยู่ในทุกทีที่มีเธอ

********************************************************
กาสะลองพฤศจิกา
Hathaikarn
แสงสีเหลืองเรืองรอง...ของอรุณ
ตะวันออกแดดอุ่น...ละมุนหวาน
กาสะลองบิดพลิ้ว...ปลิวร่วงบาน
ดอกสีขาวพราวจาร...ผ่านตามลม

สายลมเอื้อยเฉื่อยเย็น....เด่นพิสุทธิ์
ดอกปีบโปรยประดุจ...ดาวผสม
ผลิร่วงบานลานดิน...สินธุ์น่าชม
ฤดูหนาวน่าภิรมย์...กมลจินต์

ความทรงจำจิตนี้...ที่แห่งหนึ่ง
ริมแม่ปิงอิงแอบซึ้ง...คะนึงถิ่น
ดอกปีบโปรยโรยร่วง...พ่วงระริน
ลงในห้วงธาราสินธุ์....บินโบกลง

ความคิดถึงจึงจด...บทกลอนกานท์
ฝากปีบแย้มแซมบาน...สื่อสารส่ง
ช่อดอกไม้ไพรงาม...นามยืนยง
“กาสะลอง”ปลิวเยี่ยงหงส์...ตรงข้างเธอ

ทุกฤดูรู้เวียน...หมุนเปลี่ยนผ่าน
ตามเวลาห้วงกาล...ขานเสนอ
กาสะลองพฤศจิกา....คราพบเจอ
จึงโรยร่วงห่วงละเมอ...เพ้อถึงกัน

ความรัก ไม่มีวันศึกษาจบในวันเดียว


ความรัก ไม่มีวันศึกษาจบ ในวัน

*-*หนังสือเล่มหนาที่มีอยู่ . . *-*.

เราต่างรู้ อ่านจบวันเดียวไม่ได้
ความรักและการคบใครก็เช่นกัน . . .
ไม่มีวันที่เธอจะศึกษาในวันเดียว

เวลาที่ผ่านไป . . . ต้องหมั่นทำความเข้าใจให้ดีๆ
ให้เราอ่านนิสัยกันนานๆ
ไม่ใช่แค่มุมหวาน อย่างตอนแรกนี้
คนคนหนึ่ง มีด้านดีและไม่ดี
ให้เราเปิดใจที่มี . . . ยอมรับกัน

แล้วความสัมพันธ์จะมั่นคง
ความรู้สึกชื่อ “รัก” จะคงมั่น
แล้วหน้ากระดาษความผูกพัน
จะไม่มีวัน . . . ฉีกขาดยับเยิน

เวลาในชีวิตยังเหลืออีกเท่าไหร่
อาจเศร้าเกินไป ที่จะคิดอะไรแบบนั้น
แต่อยากบอกเธอไว้ ไม่ว่าจะเหลือกี่คืนวัน
ขอให้ชีวิตเราได้มีกัน อย่างไม่เปลี่ยนใจ

      
เดียว