วันพุธที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

ครั้งหนึ่งเธอเคยมีฉัน



เคยรู้สึกไหมว่า . . . หลาย ๆ ครั้ง
ที่ความรัก มักจะซ่อนความเจ็บปวด เอาไว้เสมอ . . .
ฉันเคยคิด . . . ที่จะทุ่มเทความรักไปให้ใครสักคนหนึ่ง
ที่เขามองเห็น และศรัทธาในคุณค่าของความรักเหมือน ๆ กัน


และวันหนึ่ง . . . ฉันก็คิดว่า . . . ฉันค้นพบ
เขา คือ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า และพร้อมจะทำทุกอย่าง เพื่อ "เรา"
โดยที่เขา ไม่เคยเสแสร้ง และทำทุกอย่างจากใจจริง
. . . ฉันสัมผัสมันได้ด้วยหัวใจ . . .



เรา . . . รักกัน และคบกันมา ยาวนาน . . .
นาน . . . จนความรักสีเริ่มจาง
และเมื่อมีเหตุ . . . ให้ต้องห่างไกล
. . . ด้วยภาระหน้าที่ หรืออะไรก็ตามแต่


ความรักของเรา . . . จึงเสมือนผูกกันไว้ด้วยด้ายบาง ๆ เพียงเส้นเดียว
. . . ทั้งที่เราเคยรักกันมาก . . .



แล้ววันหนึ่ง . . . กาลเวลา และสังคม
ก็พาคนรักของฉัน . . . จากไปแสนไกล
ทิ้งไว้ . . . เพียงความทรงจำของเมื่อวาน
ให้ได้อ่อนหวาน เมื่อยามคิดถึง
. . .ได้ร้องไห้เบา . . . เบา เงียบ . . . เงียบ คนเดียว


แต่ในขณะที่ฉัน กำลังร้องไห้ . . .

เธออาจกำลังหัวเราะ กับสิ่งใหม่ ๆ ที่เข้ามาทักทาย
จนหลงลืมไปว่า . . . ครั้งหนึ่งเคยมีฉัน



ฉัน . . . คนที่เธอเคยรัก
ฉัน . . .คนที่เธอเคยดูแล
ฉัน . . .คนที่เธอเคยห่วงใย
ฉัน . . .คนที่เธอเคย บอก ?รัก?


ฉันอยากเห็นภาพเธอ แบบเมื่อวาน
ที่เคยรัก . . . เคยห่วงใยกัน



เธอในเมื่อวาน คือ ความทรงจำที่ชัดเจน
และเป็นภาพฝัน . . . ที่ฉันจะกอดเกี่ยวไว้ตลอดกาล
ถึงแม้วันนี้ . . . ฉันจะไม่รู้ว่า เธอเอาหัวใจไปไว้ที่ไหนก็ตาม .

ยอดคำสำนวน ของสามก๊ก



แผ่นดินเป็นจราจลครั้งนี้ หาผู้ใดคิดทำนุบำรุงไม่
ถ้าชีวิตข้าพเจ้าตายก็ตายเสียเถอด
ขอให้ท่านอยู่รอดจะได้คิดการทำนุบำรุงสืบไป
(ตอนที่5:โจหองช่วยโจโฉตอนตามตีตั๋งโต๊ะ พาโจโฉหนีข้ามแม่น้ำสำเร็จ)




ภรรยาเหมือนเสื้อผ้า
ขาดหรือหายไปก็หาไหม่ได้
พี่น้องเหมือนแขนซ้ายขวา
ขาดแล้วยากที่จะต่อได้
(ตอนที่12:เตียวหุยหนีลิโป้ไปหาเล่าปี่แล้วคิดฆ่าตัวตาย)




อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า
ผู้จะตั้งตัวเป็นใหญ่
ถึงจะมีบ้านเมืองได้ก็เอาแต่ชัยชนะเท่านั้น
ผู้ใดเป็นเสี้ยหนามก็ทำอันตรายผู้นั้น
มิได้ทำอันตรายแก่บุตรภรรยาและราษฎรทั้งปวง
(ตอนที่17:บิต๊กกล่าวแก่ลิโป้ ตอนที่ลิโป้ตีเมืองเสียวพ่ายของเล่าปี่แตก)




อันธรรมดาการศึกนั้น
ถ้าจะว่าสิ่งใดกับแม่ทัพนายกอง
จงประมาณการให้แน่นอนก่อนจึงว่า
(ตอนที่23:เตียวเลี้ยวทัดทานกวนอูดูฝีมืองันเหลียงก่อนออกรบ)




อันธรรมดาพี่น้องกันนั้น
อุปมาเหมือนหนึ่งแขนซ้ายแขนขวา
เหตุใดท่านจะมาคิดใจเบาตัดแขนซ้ายขวาเสียนั้นไม่ควร
(ตอนที่ 29:อองสิ้วเข้าห้ามปรามอ้วนถำมิให้รบด้วยอ้วนซง)




อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า
ธรรมดาเป็นข้าท้าวบ่าวพระยา
ให้ตั้งใจจงรักภักดีต่อนาย
ถ้าเจ้านายนั้นมีความสุขก็พลอยสบายด้วย
แม้มีทุกข์ร้อนก็พงให้ทรมาณกายลำบากด้วยจึงจะควร
(ตอนที่ 30: โจโฉชวนซินเบ้งมาอยู่ราชการด้วย)




อันฮกหลงกับฮองซูสองคนนี้
ถ้าได้เป็นที่ปรึกษาด้วยแต่ผู้ใดผู้หนึ่ง
ก็อาจสามารถจะคิดปราบปรามศัตรูแผ่นดินให้สงบได้
(ตอนที่32: เล่าปี่สนทนากับสุมาเต็กโช)




ซึ่งจะเอาความคิดแลปัญญาข้าพเจ้าไปเปรียบนั้นไกลนัก
ตัวข้าพเจ้าอุปมาเหมือนหนึ่งกาจะมาเปรียบพญาหงส์นั้นไม่ควร
อนึ่งม้าอาชามีกำลังน้อย หรือจะมาเปรียบพญาราชสีห์ได้
อันคนนี้มีปัญญาลึกซึ้งกว้างขวางนัก
อาจสามารถที่จะหยั่งรู้การในแผ่นดินแลอากาศเป็นเอกอยู่แต่ผู้เดียว
ซึ่งจะหาผู้ใดเปรียบเสมอสองนั้นมิได้
(ตอนที่ 33:ชีซีกล่าวแนะนำขงเบ้งแก่เล่าปี่)




อันธรรมดาว่าสงคราม
จะหมายเอาชนะฝ่ายเดียวไม่ได้
ย่อมแพ้บ้างชนะบ้าง
(ตอนที่33:โจโฉว่าแก่โจหยินตอนถูกชีซีตีแตก)




ตัวเรานี้อุปมาเหมือปลาเกลือกอยู่บนดอน
ซึ่งได้ขงเบ้งมาไว้นี้เหมือนเราเกลือกลงมาถึงน้ำได้
(ตอนที่35:เล่าปี่ว่าแก่เตียวหุยให้เชื่อใจขงเบ้ง)




แต่ธรรมดานกทั้งปวงซึ่งตกฟองในรัง
แม้ว่ารังทำลายแล้วฟองนั้นก็ตกแตก
มิอาจสามารถจะตั้งอยู่ได้
(ตอนที่36:บุตรขงหยงว่าแก่คนใช้ เมื่อรู้ว่าบิดาขงหยงถูกโจโฉสั่งฆ่า)




แลเล่าปี่ปลงธุระไว้ให้แก่เราให้รักษาบุตร๓รรยา
มาให้เสียหายในท่ามกลางกองทัพฉะนี้ดูมิควรนัก
จำจะอุตสาห์ตีฝ่าเข้าไปหาครอบครัวเล่าปี่ให้จงได้
ถึงมาตรว่าจะตายในท่ามกลางสงครามก็ตามเถิด
แม้มืได้ครอบครัวเล่าปี่ จะเอาหน้าไปไว้แห่งใด
(ตอนที่37:จูล่งควานหาอาเต๊ากับภรรยาเล่าปี่ตอนทัพโจโฉไล่ตีทัพเล่าปี่)




แลบุญอาเต๊าที่จะได้เป็นกษัตริย์นั้น
จึงเผอิญให้จูล่งฆ่านายกองใหญ่เสียได้ถึงสองนาย ทหารเอกห้าสิบคน
โลหิตติดเกราะแลข้างม้าดุจหนึ่งรดด้วยน้ำครั่ง
(ตอนที่37:จูล่งฝ่าทัพรับอาเต๊า)




อันตัวข้าพเจ้านี้ถึงตายก็จะเอาโลหิตทาแผ่นดินไว้ให้ปรากฎ จะขอสนองคุณท่าน
(ตอนที่37:จูล่งพาอาเต๊าไปให้เล่าปี่)




เล่าปี่ครั้งนี้อุปมาเหมือนปลาขังอยู่ในถัง เสือตกอยู่ในหลุม
ถ้าแลจะละเสียให้เล็ดลอดหนีไปได้บัดนี้
ก็เหมือนปล่อยเสือเข้าป่า ปล่อยปลาลงในมหาสมุทร
(ตอนที่37:โจโฉว่าแก่ทหารทั้งปวงให้ยกทหารเข้าตีเล่าปี่)




อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า
ธรรมดาเกิดมาเป็นชาย
แม้จะแสวงหาเจ้านายซึ่งจะเป็นที่พึ่งนั้น
ก็ให้พิเคราะห์ดูน้ำใจเจ้านายซึ่งโอบอ้อมอารีเป็นสัตย์เป็นธรรม
จึงให้เข้าอยู่ด้วย
แล้วให้ตั้งใจทำราชการโดยสัตย์ซื่อสุจริต
ให้เห็นฝีมือเป็นบำเหน็จไว้จึงจะได้ความสุขสืบไป
ประการหนึ่งให้มีน้ำใจทำไมตรีแก่ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงเก่าแก่ไว้อย่าให้ขาด
แม้มาตรว่าจะมีภัยสิ่งใดมาถึงตัว
ก็จะเผอิญให้มีผู้ช่วยแก้ไขพ้นจากอันตรายได้
ถ้าจะคิดการใดเล่าก็จะสำเร็จ
(ตอนที่40:จิวยี่ว่าแก่เจียวก้าน)




การที่คิดไว้ก็เตรียมไว้พร้อมสรรพ
ยังขาดอยู่ก็แต่ลมตะวันออก
(ตอนที่41:ขงเบ้งว่าแก่จิวยี่)




อันธรรมดาผู้เป็นน่ยทัพนายกองจะทำการสงคราม
ถ้าแพ้ก็อย่าเพ่อเสียใจ แม้ได้ชัยชนะก็อย่าเพิ่งทะนง
(ตอนที่45:เตียวเลี้ยวเตือนสติแก่นายทหารทั้งปวง)




เกิดมาเป็นชายถึงจะตายในท่ามกลางศึกก็อย่าเสียดายชีวิต
ชอบจะคิดการให้ถึงขนาด
(ตอนที่45:ไทสูจู้กล่าวแก่เตียวเจียวก่อนตาย)




เล่าปี่อุปมาเหมือนมังกรอยู่ในหนอง
แต่กำเนิดมายังไม่พบน้ำลึก
บัดนี้ได้เมืองเกงจิ๋วมีกำลังมากขึ้น
เหมือนมังกรออกได้ถึงทะเลใหญ่
(ตอนที่46:โจโฉรู้ข่าวว่าเล่าปี่ได้เมืองเกงจิ๋วแล้ว)




อันธรรมดาเกิดเป็นชาย
เมื่อปราถนาจะเป็นใหญ่
แม้ได้ทีที่ไหนก็จะทำการที่นั่น
อันจะคิดรั้งรออยู่กลัวแต่ความนินทาฉะนี้
นานไปเมื่อหน้าเป็นของคนอื่นแล้ว
จะคิดทำการต่อภายหลังก็จะมิได้ความเดือดร้อนเสียใจอยู่หรือ
(ตอนที่ 49: เตียวสงให้เล่าปี่ไปเอาเมืองเสฉวน)




อันธรรมดานกจะทำรัง
ก็ย่อมแสวงหาซึ่งพุ่มไม้ชัฎ
จะได้ทำรังอยู่เป็นสุข
ถึงลมพายุใหญ่จะพัดหนักมา
ก็มิได้เป็นอันตราย
ผู้เป็นลูกน้องจะหานาย
ให้พิเคราะห์ดูผู้มีน้ำใจโอบอ้อมอารี
มีสติปัญญานำพาไปได้รอดไม่วอดวาย
(ตอนที่52: ลิอิ๋นขอเข้าทำการอยู่ด้วยเล่าปี่))




ด้วยคำโบราณกล่าวไว้ว่า
ฝ่ายทหารผู้จะเป็นแม่ทัพแม่กอง
แม้จะยกไปทำสงครามแห่งใด ตำบลใด
ให้บำรุงทแกล้วทหารแลเครื่องศัตราวุธให้พร้อมเป็นสง่าแล้ว
จึงจะยกไปเป็นธรรมดา
ฝ่ายพลเรือนเล่าก็ให้ให้มีน้ำใจโอบอ้อมอารีแก่อาณาประชาราษฎร์ให้อยู่เย็นเป็นสุข
แล้วทำนุบำรุงบ้านเมืองไว้ให้เป็นสง่า
แลเนื้อความสองประการนี้ผู้ใดทำได้
จึงจะคิดอ่านตั้งตัเป็นใหญ่ได้
(ตอนที่53:โปหั้นกล่าวทัดทานโจโฉมิให้ตีกังตั๋ง)

คำคม...คนโสด(3)

*-* ต่อให้คุณ " แข็งแกร่ง " แค่ไหน

" ความห่างไกล " ก็ทำให้คุณ ฟุ้งซ่านได้..อยู่ดี

ใกล้จะหมดเวลา ของวัน วาเลนไทน์ !!
อ่ะๆ รีบๆ โปรโมท กันซ๊ะนะ รัก ควายควาย , แสดงกันอยู่ได้ > เกะ กะ ตา

พื้นฐานของความ"รัก"คือความเชื่อใจ!
แล้วนี่...ทำ"อะไร" ทั้งระแวง! ทั้งไม่เชื่อใจ!
กูถามด้วยความจริงใจ 'ไอฟาย เราใช่แฟนกันหรอ??

กูร..เหงา เพราะกูอยู่คนเดียว
ที่กูร..ไม่เที่ยว เพราะกูร..ไม่ชอบ
แต่สิ่งที่กูร..บอก .....กับตอบว่า "ไม่คิดอะไร"
แล้ว "วันวาเลนไทน์" มันจะมีความหมายอะไร สำหรับ..กูร

สองสาเหตุ ที่คนเราจะเศร้า ในวันวาเลนไทน์
คือหนึ่ง เป็นเพราะเหงา ไม่มีใคร , หรือสอง เคยมีใคร >แต่ไม่มีแล้ว

รักกันกรู ไม่เคยว่า
แต่อย่าเสนอหน้ามาบอกกรู!!

ถ้า '...' กับ 'มัน' >ไปกันไม่ได้' . . . 'กู' จะดีใจที่สุด 'วาเลนไทน์' เนี้ย !!

วาเลนไทน์นี้...บางคนก็รอ จะซั่มกัน
บางคนก็ รอวัน...ว่าเมื่อไหร่เค้าจะเลิกกัน สักที!!

เพื่อน..มีไว้ให้ทัก > ชู้รัก...มีไว้ให้คำปรึกษา
กิ๊ก.....มีไว้บ้าง เป็นบางเวลา > แฟน..มีไว้ทำซากอะไร ยังไม่รู้เลย!!!

ขนาดไม้บรรทัด...ยัง,มีสั้น,มียาว > "รักเรา"หรือ"จะเท่ากัน"

โดนทิ้งก่อน"วาเลนไทน์" > ไม่ต้องเสียใจ
เดี๋ยวหลัง"วาเลนไทน์" >> มันก็ เลิกกัน!!!

วันนี้!!..กุจะทำโอที..อยู่ที่ ทำงาน
ไม่อยากออกไปเพ่นพ่าน..ให้ตาเป็นไฟ!! ~

******************************************




วันอาทิตย์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

ความรัก2



แม้หัวใจจะใหญ่เท่าโลก แต่ถ้าเป็นหัวใจที่เห็นแก่ตัว
ก็ย่อมไม่มีความหมายสำหรับใครอื่น.

ความรักเป็นสัตว์ร้าย แต่คนฉลาดสามารถเลี้ยงมันให้เชื่องได้.

อย่าเอาความรัก....ไปฝังเสียในพีธีแต่งงานเลย.

ความผิดหวังคือความสำเร็จ ที่ถูกส่งมาลองใจ.

หัดคลานเสียก่อน แล้วค่อยวิ่ง.

นกมีแต่ปีก ไม่มีสมองบัญชาการ มันย่อมบินไม่ได้.

ผู้หญิงรักษาความลับเก่งที่สุด โดยเฉพาะในเรื่องที่เกี่ยวกับความพิศวาท.

ความระแวงเป็นยาพิษ ระหว่างมิตร...

แม้จะถูกผู้อื่นเหยียบย่ำ ก็จงอย่าได้ย่ำเหยียบตัวเองให้ต่ำลงไปอีก.

เสือที่เอาแต่นอนหลับ แม้แต่แมลงวันก็จะไม่ตกเข้าไปในปาก.

ยิ้มกับท้องฟ้า แล้วก้มหน้าทำงานไป เงินหัวร่อ...คอยอยู่โน่น... เห็นไหม...

นกรังเดียวบินแยกจากกันไปฉันใด พี่น้องควรแยกกันอยู่ฉันนั้น.

ปลดเปลื้องหนี้สินได้เมื่อใด ย่อมมองเห็นแสงสว่างแห่งความร่ำรวย.

เงินเป็นพระเจ้าเมื่อจับจ่าย เป็นพระกาฬ เมื่อถูกโจรกรรม.

อ้อนวอนพระเจ้าไปเถิด กลาสีเอ๋ย.... แต่เจ้าต้องลากเรือเข้าฝั่งด้วยนะ.

ร้องไห้กับคนฉลาด ดีกว่าหัวเราะกับคนโง่.

ความเกียจคร้าน แม้จะวิ่งเร็วยิ่งกว่าม้า หรือคลานช้ายิ่งกว่าเต่า
ความรวยก็ไม่อาจไล่ตามทัน.

ความรักบางครั้งเหมือนเป็นคำสาป เปลี่ยนหัวใจคนดีให้เป็นคนชั่ว
เปลี่ยนชีวิตมนุษย์ ให้กลายเป็นเปรตนรก*-*

**************************************************

.

ความรัก1



อย่าร้องไหเลย หัวใจเอ๋ย ไม่มีใครสนใจเจ้าหรอก
นอกจากจะช่วยถีบลงหลุม แล้วเขี่ยดินกลบให้เท่านั้น.

อุปสรรค หยุดรออยู่ทุกที่ในวิถีชีวิต ไม่มีใครก้าวสู่ความสำเร็จได้
โดยไม่ผ่านอุปสรรคก่อน เพื่อชยะชนะแห่งจุดมุ่งหมาย
ท่านจะต้องมีเครื่องมือต่อสู้ชนิดหนึ่ง นั่นคือ กำลังใจ.

ในกระแสน้ำเชี่ยว ปลาทุกตัวย่อมจะว่ายทวนน้ำ ปลาที่ลอยตามน้ำก็มีแต่ปลาตาย
ทุกคนเกิดมาเพื่อต่อสู้กับอุปสรรค ผู้ที่ปล่อยชีวิตให้หลากไหลไปตามโชคชะตา
ก็เหมือนกับคนที่ตายแล้ว

ไม่ว่าความมานะ อดทน จะขมขื่นเพียงใด ผลที่ได้รับก็จะหวานชื่นเพียงนั้น.

คนที่ปล่อยชีวิตให้ผ่านพ้นไป โดยมิได้ทำสิ่งซึ่งเป็นประโยชน์
จะต้องเศร้ายิ่งกว่า คางคกที่นอนหมกอยู่ในห้องน้ำ.

ตราบใดที่มหาสมุทรยังไม่ไร้คลื่น ท้องฟ้ายังมีสีคราม
ตราบนั้นความรัก และความหวังยังไม่สิ้น.

นกนางนวลที่ลอยละล่องอยู่ในฟองคลื่น มิได้ลอยอยู่ด้วยความสำราญเสมอไป
มีที่ลอยอยู่เพื่อแสวงหาอาหารเพราะท้องหิวก็มี.

ทะเลจะบ้า ท้องฟ้าจะคลั่งเพียงใด กัดฟันทนเอาไว้ แล้วท่านจะถึงฝั่ง.

ความยากจน ความลำบากยากเข็ญ เป็นเพื่อนเล่นกับความเกียจคร้าน.

แม้จะมีมือมากมายเหมือนทศกรรฐ์ แต่ถ้าเป็นมือที่เกียจคร้าน
ก็สู้มือขอทานที่ด้วนเหลือข้างเดียวไม่ได้.

ความรักกับ ความเกลียด มิใช่คู่แค้นคู่อาฆาตกัน เพียงแค่เดินสวนทางกันไปมา
โดยไม่ทักทายกันและก็ไม่ยอมหลับนอนด้วยกัน....ก็เท่านั้น.

ความเย่อหยิ่งของผุ้หญิง เป็นการแสดงออกของจุดเด่น
เพื่อท้าทายความกล้าของผู้ชาย.

ความรัก เหมือนแมลงเล็กๆที่ซุกซน ชอบซอกซอนเข้าไปในใจหนุ่มสาว
บางครั้งบินมากับเสียงเพลงเสียงฟ้าร้อง และเสียงน้ำไหล
แต่บางคราวก็คลานมากับเสียงร้องไห้และน้ำตา.

ถ้าปรารถนาจะอบอุ่นอยู่ในอ้อมอกของความรัก
อย่าขายหัวใจให้กับความใคร่ และคนที่เอาเงินมาซื้อ.

เข็มนาฬิกา ไม่เคยหยุดนิ่ง มันไม่ยอมร้องอุทธรณ์ว่าเหน็ดเหนื่อย.

เมื่อเป็นตะปูจงกัดฟันทน ถ้าเป็นค้อนเมื่อไร กระหน่ำตีให้สุดกำลังเถิด.

เมื่อความยากจนกระโดเข้าประตูมา ความรักก็กระโจนออกทางหน้าต่างไป.

แก้มของลูกหมายังไม่อดนมแม่ หอมกว่าแก้มผู้หญิงสวย ใจทรามเป็นไหนๆ.

รักเถิด แต่อย่าหลง เพราะความหลงเป็นหนทางไปสู่หลุมฝังศพ.

เย็บกระสอบใช้เข็มเล่มเดียวก็เพียงพอ แต่เย็บปากคนคงต้องใช้เป็นร้อยพัน.

ก้มหน้าก้มตาทำไปเถิด ไม่ต้องวิงวอนต่อพระเจ้าก็สำเร็จได้ ....ถมไป